FANDOM


Królewna Duch 132
Królewna Duch (odcinek)
Odcinek serialu
Treść

PNP logo

Królewna Duch (ang. Ghost Princess) – siedemdziesiąty szósty odcinek serialu Pora na przygodę! oraz dwudziesty czwarty odcinek trzeciego sezonu.

Wprowadzenie Edytuj

Nie pamiętając przyczyny swojej śmierci, Królewna Duch nie może dostać się do raju. W tym celu Finn i Jake badają kryminalną sprawę, jak umarła królewna.

Streszczenie Edytuj

Finn i Jake siedzą przy ognisku w lesie. Z głębi lasu wychodzi Królewna Duch, która prosi o pomoc – nie wiedząc w jaki sposób umarła, nie może dostać się do raju. Bohaterowie idą na cmentarz z planem rozwikłania zagadki. Wkrótce dołącza do nich Clarence – duch rycerza, który zakochuje się w królewnie. Para stwierdza, że życie na ziemi nie może ich boleć, kiedy są razem. Niedługo potem Finn i Jake odkrywają dowód na winę Clarence'a, któremu królewna przebacza. Szczęśliwe duchy dostają się do raju.

Fabuła Edytuj


SPOILER: Zawiera szczegółowy przebieg fabuły.


Problem królewny Edytuj

Królewna Duch 6

Odcinek rozpoczyna się, kiedy Finn i Jake siedzą przy ognisku i oczekują na dopiekające się kiełbaski. Chcą urządzić sobie nocną ucztę z hot-dogami. Trzymając gotową już przekąskę, Finn chce dodać sera topionego dla lepszego smaku, jednak Jake wzdryga się. Finn jest zdziwiony nagłą zmianą w guście smakowym przyjaciela, gdyż wiedział, że ten dawniej uwielbiał topiony ser. Nastolatek chce dowiedzieć się przyczyny, jednak Jake nie chce rozmawiać o sprawie i jest wyraźnie zniechęcony wizją mówienia o tym.

Nagle rozmowę przerywa tajemniczy wicher i wycie ducha z daleka. Przyjaciele myślą, że wycie dobiegało od sowy, ale chwilę potem Jake zauważa z daleka Królewnę Duch, od której rzeczywiście dobiegał hałas. Finn wita się z nią. Królewna Duch przylatuje do przyjaciół i usiłuje ich przestraszyć, jednak robi to dość nieudolnie. Chwilę później opowiada przyjaciołom, że nie może przestać straszyć, gdyż spowodowane jest to sytuacją królewny – nie mając żadnych wspomnień sprzed ziemskiego życia i nie znając przyczyny swojej śmierci, nie może dostać się do 50 Świata Umarłych (raju). Finn jest zachwycony myślą, że będzie miał do czynienia z kryminalną zagadką, a Jake uspokaja go mówiąc, że nie są pewni, czy królewna została zabita (gdyż np. mogła umrzeć z przyczyn naturalnych). Finn i Jake podejmują się rozwiązania zagadki ku uciesze królewny.

Początki śledztwa i poznanie Clarence'a Edytuj

Królewna-Duch-31

Królewna Duch przyprowadza Finna i Jake'a na cmentarz, na którym spoczywa. Nazywa go "siedliskiem swojej rozpaczy" czym podpowiada, że nie lubi tu być. Przyprowadza przyjaciół na swój grób, na którym została nazwana "kobietą". Finn uważa, że czyn, jakim jest nazwanie królewny anonimowo jest dobrym początkiem zagadki, jednak nie daje mu to dużo informacji. Następnie Finn uznaje, że należy przesłuchać najbliższe towarzystwo według metody na dobrego i złego policjanta. Przyjmuje na siebie rolę "złego", po czym podchodzi do najbliższego nagrobka i agresywnie kopie go. Wychodzi z niego duch o imieniu Bąbel, który słownie atakuje Królewnę Duch. Nieczule zwraca jej uwagę, że przez swoje osobiste nieszczęście (niemożność dostania się do raju) nie daje żyć innym, czyli m.in. straszy ludzi i nawiedza domy. Zbyt dużą szczerością doprowadza królewnę do płaczu.

Nieprzyjemną sytuację przerywa Clarence, który zwraca Bąblowi uwagę, że nie należy w taki sposób traktować królewny. Mówi mu także, że niektóre duchy – w przeciwieństwie do zgorzkniałego Bąbla – nadal pragną czuć emocje i mieć uczucia. Gdy Bąbel wraca do swej trumny, Królewna Duch i Clarence zapoznają się ze sobą. Przerywa im Finn, który zwraca się z zapytaniem do ducha młodzieńca, czy zna szczegóły śmierci królewny. Clarence odpowiada przecząco i wskazuje Finnowi i Jake'owi miejsce, w którym morderca zostałby szybko znaleziony – Cmentarz Umarłych Złoczyńców. Finn i Jake idą w stronę cmentarza, podczas gdy Clarence i Królewna Duch zajadają się chrupkami w figlarny sposób.

Szukanie winnego Edytuj

Królewna-Duch-47

Finn i Jake docierają do Cmentarza Umarłych Złoczyńców, gdzie nie zastają ani jednej żywej duszy. Razem podchodzą do nagrobka umarłego, prawdopodobnie tak nędznego i podłego, że po śmierci nie mógł zasłużyć na żaden inny tytuł niż "jakiś frajer". Finn, odgrywając rolę złego policjanta, odkopuje grób i agresywnie żąda od szkieletu wyjaśnień w kwestii Królewny Duch. Po chwili u boku znajduje zakurzoną rękojeść ze złamanym ostrzem i uznaje, że złamany fant jest istotną rzeczą w śledztwie. Finn cichutko prosi Jake'a, aby ten odegrał rolę dobrego policjanta, odciągając Finna od szkieletu. Jake spełnia powinność i zwraca też uwagę, że dusza nie może wyjść ze szkieletu i złożyć zeznań, ponieważ wyszła z trumny. Nastolatkowi nie pomaga dobre oko przyjaciela i wpada w szał myśląc, że duchy ukrywają się przed nim z powodu ciążącego na duchach sumienia.

W międzyczasie Królewna Duch i Clarence wybierają się do Centrum Spotkań Duchów na występ Menemofal. Przez całą drogę rozmawiają o niemożności dostania się do raju. Clarence mówi królewnie, że również nie ma pojęcia w jaki sposób umarł i nie jest pewien, czy kiedykolwiek pozna ten fakt. Mówi jej jednak, że gdy towarzyszą razem – pomimo problemu jaki ich spotkał – czuje się pewniej i lepiej wiedząc, że nie jest sam. Gdy występ Menemofal zaczyna się, Clarence i Królewna Duch spoglądają sobie w oczy i zakochują się w sobie, ignorując występ.

Decyzja duchów i dowód winy Edytuj

Królewna Duch 79

Tymczasem Finn wariuje z powodu dalszego braku dowodów i zachowania duchów. Nie okazując szacunku szarpie najbliższy nagrobek, który należy do jednego z Muskularnych Duchów. Mięśniaki wracające z występu Menemofal zauważają Finna i gotowi są do bójki, ale przerywa im Clarence (wrócił w tym samym czasie z Królewną Duch). Muskularne Duchy odpuszczają sobie bijatykę i wracają do swoich trumien, a Finn informuje królewnę, że sprawa nie została wyjaśniona. Królewna ze spokojem przyjmuje do wiadomości co powiedział Finn i ogłasza zakończenie śledztwa – doszedłszy do wniosku, że dopóki jest blisko Clarence'a i tym samym pośród ziemskiego padołu nie spotka ją cierpienie i smutek, deklaruje swoje przywiązanie wobec ducha młodzieńca. Clarence odwzajemnia uczucie królewny i mówi, że chciałby spędzić z nią czas w mauzoleum. Królewna Duch odlatuje z ukochanym i dziękuje za pomoc, a przyjaciele wychodzą z cmentarza.

Finn jest zawiedziony obecną sytuacją – w przeciwieństwie do Jake'a, który dyskretnie kradł drogie przedmioty z grobów podczas śledztwa. Ucieszony pies pokazuje uprzednio ukradzione skarby nie zdając sobie sprawy, że w istocie popełnił zły czyn. Finn kieruje pretensje do przyjaciela, że nie spełnił się jako "dobry policjant" kradnąc rzeczy i oświadcza, że należy oddać wszystkie rzeczy tam, gdzie ich miejsce. Bierze do ręki rękojeść pękniętego noża i wyciera go z kurzu, odkrywając wygrawerowany napis "-rence". Finn zauważa napis i doznaje szoku, zarazem przypominając sobie momenty, które przemawiają za prawdopodobną winą Clarence'a, m.in. wrażenie królewny, że kiedyś go już widziała i nieobecność ducha w trumnie "jakiegoś frajera". Nastolatek podejmuje decyzję, że należy otworzyć trumnę Królewny Duch i tam poszukać dowodów. Otwiera trumnę, po czym zauważa w szkielecie królewny zaginioną połowę ostrza z napisem "Cla-", wyciąga je i łączy obie części noża w całość, tworząc wygrawerowane imię "Clarence". Uświadamiając sobie kim jest morderca Królewny Duch, Finn i Jake ruszają do mauzoleum.

Odzyskane wspomnienia Edytuj

Królewna Duch 100

Tymczasem w mauzoleum Clarence i Królewna Duch zamierzają się pocałować. Przerywają im Jake i Finn, który pokazuje nóż królewnie i ta zaczyna widzieć swoje wspomnienie. Okazuje się, że przed swoją śmiercią zwała się Wojowniczą Królewną, brała udział w bitwie przeciwko armii Clarence'a i była jego ukochaną (realia wojny zmusiły parę do walki przeciwko sobie). Wojska obu armii ruszają na siebie. Chwilę po wybuchu bitwy Clarence wbija swój mały miecz w królewnę, po czym jego miłość umiera na jego rękach. Uświadamiając sobie, że zabił właśnie ją, młodzieniec rozpacza, a dusza Wojowniczej Królewny oddziela się od ciała.

Po zakończeniu wspomnienia Clarence czuje się winny jej zabicia, jednak królewna przebacza mu. Pamiętając już jak umarła, królewna jest gotowa przejść do 50 Świata Umarłych i pragnie zabrać ukochanego, jednak jego dusza jest utknięta na Ziemi (nie wie w jaki sposób zmarł). Clarence po chwili rozpaczy wypowiada frazę "Moje życie to kiepski żart", o której przypomina sobie Jake. Pies mówi duchowi, że pamięta go z sytuacji w supermarkecie i Clarence zaczyna przypominać sobie swoją śmierć.

Po zakończeniu bitwy Clarence zachorował na depresję i całkowicie usunął się w cień, jak również uzależnił się od jedzenia topionego sera. Tuż przed śmiercią był widziany jako biedny i nieszczęśliwy klient leżący na podłodze i usilnie proszący kasjerkę Tonyę o topiony ser w puszce. Gdy odmówiła, Clarence wypowiada zdanie o jego życiu będącym żartem, co słyszy Jake – robiący w tym samym czasie zakupy. Biedak podchodzi do dystrybutora z topionym serem i zaczyna jeść go w nadmiernych ilościach. Jake widząc, że Clarence ignoruje wszelkie prośby o zaprzestanie jedzenia usiłuje go powstrzymać, jednak jest już za późno. Dawny rycerz umiera w strasznych okolicznościach, pękając z przejedzenia serem i robiąc bałagan w sklepie. Dusza Clarence'a oddziela się od rozerwanego ciała, a Jake wskutek widoku na zwłoki i rozbryzgany wokół ser doznaje traumy. Po zakończonym wspomnieniu Finn zaczyna rozumieć, czemu Jake nie chciał wcześniej zjeść hot-doga z sosem serowym.

Wieczny spokój Edytuj

Królewna Duch 138

Odzyskując swoje wspomnienie, Clarence dołącza do czekającej na niego Królewny Duch i para całuje się. Dostając się do raju niszczą mauzoleum, a Finn i Jake gratulują duchom. Para duchów żegna się z przyjaciółmi i dziękuje za daną im pomoc. Odlatując do raju, na nocnym niebie wybuchają za nimi fajerwerki, a Finn i Jake wracają do rozpalonego ogniska i spokojnie siedzą. Wiedząc, że Jake przeżył traumę, Finn upewnia się, że jego przyjaciel jest gotowy na zjedzenie hot-doga z serem. Jake otrzymuje hot-doga, którego gryzie z trudem, ale w końcu udaje mu się go zjeść. Finn dla pewności sprawdza Jake'a, czy przypadkiem nie zachował jedzenia w pysku. Widząc, że faktycznie połknął kęs oznajmia przyjacielowi, że jest z niego dumny za przezwyciężenie traumy.


Spoiler kończy się w tym miejscu.


Bohaterowie odcinka Edytuj

Główni bohaterowie Edytuj

Bohaterowie drugoplanowi Edytuj

Bohaterowie tła Edytuj

Cytaty Edytuj

  • Jake: Twoje sąsiedztwo jest... dość spokojne.
    Królewna Duch: To siedlisko mojej rozpaczy.

  • Bąbel: Wymykasz się w nocy, straszysz ludzi, nawiedzasz domy. Nie radzisz sobie z problemami!

  • Clarence: Niektórzy z nas wciąż pragną coś czuć, wiesz? Podstawowy magnetyzm witalny. Wibrującą energię życia, która łączy żyjących, ale i zmarłych.
    Bąbel: Nie podoba mi się Twój ton...!

  • Królewna Duch: Więc... Ty też nie masz pojęcia jak umarłeś?
    Clarence: Niestety nie. [...] Pewnie nigdy się tego nie dowiem, ale to nie szkodzi, bo teraz w tej chwili czuję się naprawdę wspaniale, wiesz?
    Królewna Duch: Ja też, czuję się w tej chwili bardzo dobrze.
    Clarence: To świetnie, królewno. Cieszę się, że oboje tak się czujemy w obliczu niepewności.

  • Finn: Jake, ukradłeś to? Tak nie wolno, brachu. Miałeś być dobrym gliną.
    Jake: Ojej... Nie wiedziałem, że nie wolno.

Galeria Edytuj

Królewna Duch 1
Kliknij tutaj, aby zobaczyć galerię dla tego artykułu.

Ciekawostki Edytuj

  • Przed przedstawieniem Menemofal, w oryginalnej wersji językowej jest wzmianka o stronie ghostdates.com, która przedstawia fragment układu choreograficznego zespołu.
    • Tym samym okazuje się, że w post-apokaliptycznym uniwersum serialu wciąż działa internet. Innym przykładem jest scena w odcinku Zabójca, w której Lodowy Król internetowo wynajmuje mordercę.
  • Odcinek został błędnie określony przez serwis ITunes jako część sezonu czwartego – wraz z odcinkami Mój sposób, W lochu tatusia oraz Gorąca miłość.
  • Scena śmierci Królewny Duch ma pewne podobieństwo do sceny śmierci Pentezylei z Aethiopis, zaginionego eposu starożytnej literatury greckiej.

Błędy Edytuj

  • Podczas sceny sprzeczki z duchem Bąbla, Clarence rzuca w niego dwoma chrupkami. Kiedy Bąbel wraca do swego grobu, na ziemi pozostaje tylko jeden chrupek.
Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.